વિકસિત ગુજરાતનું ઝોળીદાર સત્ય: સરકારના વિકાસની પોલ ખુલી

ગુજરાતના વિકાસના ડંકા વગાડતી રાજ્ય સરકારના દાવાઓની પોલ ફરી એકવાર ખુલી ગઈ છે. નર્મદા જિલ્લાના ચાપટ ગામના પેટા ફળિયામાં રહેતા ઇસિદ્રભાઈ વસાવાને સાપ કરડ્યો, અને રસ્તાના અભાવે તેમને ઝોળીમાં નાખી 10 કિલોમીટર સુધી ખેંચીને મુખ્ય રોડ સુધી લાવવાની ફરજ પડી. આ ઘટના એ નથી દર્શાવતી કે ગુજરાતનો વિકાસ માત્ર કાગળ પર જ ચમકે છે? સ્ટેચ્યુ ઑફ યુનિટીથી ફક્ત 10 કિલોમીટર દૂર આવેલું આ ગામ આજે પણ આઝાદીના 77 વર્ષ બાદ રસ્તા જેવી મૂળભૂત સુવિધાથી વંચિત છે. આ કેવો વિકાસ, જ્યાં જીવન-મરણનો સવાલ હોય ત્યાં ઝોળી જ એકમાત્ર સહારો બની રહે?   આ ઘટના એકલી નથી. થોડા સમય પહેલાં ચાપટ ગામની જ પાયલ વસાવાને પ્રસવ પીડા ઉપડી, ત્યારે પણ રસ્તાના અભાવે એમ્બ્યુલન્સ ગામ સુધી પહોંચી શકી નહીં. પરિણામે, પરિવારે સાડીની ઝોળી બનાવીને તેમને હોસ્પિટલ લઈ જવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ રસ્તામાં જ જંગલમાં બાળકનો જન્મ થઈ ગયો. આ બંને ઘટનાઓ ગુજરાતના ‘વાઇબ્રન્ટ’ વિકાસનું કડવું સત્ય ઉજાગર કરે છે.   નર્મદા જિલ્લાનું ચાપટ ગામ, જે ગરુડેશ્વર તાલુકામાં અંતરિયાળ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે, ત્યાં મુખ્ય રસ્તા સુધી પહોંચવા માટે 10 કિલોમીટરનું જંગલી રસ્તો પસાર કરવું પડે છે. એમ્બ્યુલન્સ કે અન્ય કોઈ વાહન આવી શકે તેવી કોઈ વ્યવસ્થા નથી. જ્યારે સરકાર સ્ટેચ્યુ ઑફ યુનિટીના નામે કરોડો રૂપિયા ખર્ચી નાખે છે, ત્યારે આ ગામના લોકો માટે એક પાકો રસ્તો બનાવવાનું શું કામ શક્ય નથી બન્યું? આવા વિકાસના દાવાઓ પર સવાલ ન ઉઠે?   સરકારની નીતિઓ અને વિકાસના નામે થતું ખર્ચ ગામડાઓ સુધી કેમ નથી પહોંચતું? શું આ ગામના લોકો મૂળભૂત સુવિધાઓના હકદાર નથી? જ્યારે વિશ્વની સૌથી ઊંચી પ્રતિમાને ચમકાવવામાં કોઈ કસર નથી છોડાતી, ત્યારે નજીકના ગામોમાં રસ્તા, હોસ્પિટલ કે શિક્ષણ જેવી સુવિધાઓનો અભાવ શું સરકારની નિષ્ફળતા નથી દર્શાવતો?   આ ઘટનાઓ એક સ્પષ્ટ સંદેશ આપે છે – ગુજરાતનો વિકાસ ચમકદાર જાહેરાતો અને મોટા પ્રોજેક્ટ્સની ચકચૌંધમાં ખોવાઈ ગયો છે. જ્યાં સુધી ચાપટ જેવા ગામોમાં રસ્તા નહીં બને, એમ્બ્યુલન્સ નહીં પહોંચે, ત્યાં સુધી આ વિકાસના નામે થતો ખર્ચ માત્ર દેખાડો જ ગણાશે. સરકારે આ ઝોળીદાર સત્યને સ્વીકારી, ખરા અર્થમાં ગામડાઓનો વિકાસ કરવો જોઈએ, નહીં તો આવી ઘટનાઓ ફરી ફરી બનતી રહેશે, અને વિકસિત ગુજરાતના દાવા હંમેશાં હાસ્યાસ્પદ જ રહેશે.