Rampur માં દલિત બાળકી પર નિર્દય બળાત્કાર: કાયદાની નિષ્ફળતા?

ઉત્તર પ્રદેશના રામપુર જિલ્લાના બહેરી ગામમાં 11 વર્ષની મૂક-બધિર દલિત બાળકી પર થયેલો બળાત્કાર ફક્ત એક ઘટના નથી, પરંતુ સમાજની સંવેદનશીલતા અને કાયદાકીય વ્યવસ્થાની નિષ્ફળતાનું ઘાતકી ઉદાહરણ છે. 15 એપ્રિલ, 2025ની સાંજથી ગુમ થયેલી આ નિર્દોષ બાળકી બીજા દિવસે ખેતરમાં નગ્ન અને લોહીલુહાણ હાલતમાં મળી આવી. આ ઘટના ન માત્ર દલિત સમુદાય પરના અત્યાચારનું પ્રતિબિંબ છે, પરંતુ માનવતાને શરમસાર કરનારી હકીકત પણ છે.   પોલીસના જણાવ્યા અનુસાર, આરોપી દાન સિંહે આ બાળકીને લાલચ આપીને જંગલમાં લઈ જઈને તેની સાથે બળાત્કાર ગુજાર્યો. આ નાની બાળકી, જે ન તો બોલી શકે છે કે ન તો સાંભળી શકે છે, તેની શારીરિક અને માનસિક સ્થિતિનો લાભ લઈને આરોપીએ પોતાની હવસ પૂરી કરી. બાળકી બેભાન હાલતમાં મળી આવી અને હાલ તે મેરઠ મેડિકલ કોલેજમાં જીવન-મરણની લડાઈ લડી રહી છે.    પોલીસની કાર્યવાહી: પ્રશંસનીય કે મજબૂરી?   પોલીસે આ કેસમાં ઝડપથી કાર્યવાહી કરી અને ત્રણ ટીમો બનાવીને તપાસ શરૂ કરી. CCTV ફૂટેજ અને ડિજિટલ પુરાવાઓના આધારે આરોપી દાન સિંહની ઓળખ થઈ. જોકે, આરોપીએ ધરપકડ દરમિયાન પોલીસ પર ગોળીબાર કર્યો, જેના જવાબમાં પોલીસે પણ ગોળીબાર કર્યો અને આરોપી ઘાયલ થયો. આ ઘટના ઉઠાવે છે એક મહત્વનો સવાલ: શું આવી ઘટનાઓની તપાસ અને કાર્યવાહી માટે આટલી નાટકીય સ્થિતિની જરૂર હોય છે? શું સમયસર નિવારણ અને સજાગતાથી આવી ઘટનાઓ રોકી શકાતી નથી?   પોલીસે BNSની કલમ 65(2) અને POCSO એક્ટની કલમ 5m/6 હેઠળ કેસ નોંધ્યો છે, પરંતુ આવા કેસોમાં ઝડપી ન્યાયની ખાતરી કોણ આપશે? દલિત સમુદાય પરના અત્યાચારો અને ખાસ કરીને મહિલાઓ તથા બાળકીઓ સામેની હિંસાના કેસોમાં વારંવાર ન્યાય મળવામાં વિલંબ થાય છે. આ ઘટના ફરી એકવાર સમાજની નીચ નજર અને નબળા વર્ગોની સુરક્ષા માટેની અધૂરી વ્યવસ્થાને ઉજાગર કરે છે.   શું આ ફક્ત એક ઘટના છે? ના, આ એક ઘટના નથી; આ એક વ્યવસ્થાગત નિષ્ફળતાનું પરિણામ છે. દલિત બાળકીઓ અને મહિલાઓ વિરુદ્ધની હિંસા, ખાસ કરીને ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં, નવી વાત નથી. આવી ઘટનાઓ ફક્ત કાયદાકીય નબળાઈઓ જ નહીં, પરંતુ સામાજિક અસમાનતા, જાતિગત ભેદભાવ અને શિક્ષણના અભાવને પણ ઉજાગર કરે છે. આ ઘટના આપણને એક મહત્વનો પ્રશ્ન પૂછવા મજબૂર કરે છે: આપણે આવી ઘટનાઓને રોકવા માટે શું કરી રહ્યા છીએ?   આવી ઘટનાઓને રોકવા માટે કડક કાયદાઓની સાથે સામાજિક જાગૃતિ અને શિક્ષણની જરૂર છે. દલિત સમુદાયની મહિલાઓ અને બાળકીઓની સુરક્ષા માટે વિશેષ યોજનાઓ અને ત્વરિત ન્યાયની વ્યવસ્થા જરૂરી છે. સ્થાનિક પોલીસ અને વહીવટી તંત્રએ સજાગ રહેવું જોઈએ અને સમાજના દરેક વર્ગે આવા અત્યાચારો સામે અવાજ ઉઠાવવો જોઈએ.   રામપુરની આ ઘટના ફક્ત એક બળાત્કારની ઘટના નથી; તે આપણી સામાજિક અને કાયદાકીય વ્યવસ્થાના મુખ પરનું કલંક છે. આ નિર્દોષ બાળકીની ચીસો આપણને એક જ વાત યાદ અપાવે છે: જ્યાં સુધી આપણે સામાજિક અસમાનતા અને જાતિગત ભેદભાવને ખતમ નહીં કરીએ, ત્યાં સુધી આવી ઘટનાઓ ચાલુ રહેશે. આજે જરૂર છે એક એવા સમાજની, જ્યાં દરેક બાળકી સુરક્ષિત હોય, દરેક અવાજ સાંભળવામાં આવે અને દરેક ગુન્હાને ત્વરિત સજા મળે. શું આપણે આ માટે તૈયાર છીએ?